Archiwa tagu: polański

Fetysze w świecie POPkultury

Fetysze nie są takie niszowe jak by się mogło wydawać. Oto sześć twórców/produktów kultury masowej, które dotykają perwersyjnej strony seksu.

1. Quentin Tarantino

Kultowy reżyser Jest z pewnością jednym z najbardziej znanych fetyszystów damskich stóp i w  wielu jego filmach pojawiały się motywy, ujęcia czy sceny z tym związane. Nie jest to tylko artystyczna obsesja, ale również całkiem prywatny fetysz.

Sam Tarantino ma też za sobą epizody aktorskie i na przykład zagrał w filmie From Dusk Till Dawn, gdzie między innymi była scena tańca erotycznego Królowej Wampirów. Podejrzewam że wkręcił się jako aktor tylko po to, by móc wypić drinka wprost ze stóp Salmy Haynek. Z pewnością było warto 😉

A poniżej zestawienie ze wszystkich jego filmów (reżyserowanych i granych).

2. Rihanna

To chyba trochę mocniejszy temat, bo poza tym, że:

to… była też związana z damskim bokserem Chrisem Brownem… więc niestety to już trochę patologia, a nie fajne zabawy.

rihanna pije z buta

3. Californication

W dosyć popularnym kiedyś (średnia ocen 7,7 na ponad 134 tys głosów na Filmwebie) serialu o pisarzu- podrywaczu Hanku Moodym pojawia się w pewnym momencie motyw perwersyjnej relacji między agentem głównego bohatera, a jego sekretarką.

Dawno temu to oglądałem, ale pamiętam, że było całkiem fajnie pokazane.

Przy okazji, jeśli komuś się spodoba Californication, to zdecydowanie polecam animowany serial BoJack Horseman, który określiłbym jako Californication na sterydach 😉  Motyw przewodni podobny – popularny niegdyś aktor (który przy okazji jest koniem) przechodzi kryzys wieku średniego. Tam też jest krótki motyw z jakąś agentką która zaczęła lecieć na bohatera po tym, jak ją za coś tam opieprzył i zwolnił – zaczęła kleić się do niego bo „pokazał jej gdzie jej miejsce” itp. 😉 Ale to jakaś pojedyncza scena i nie chciało mi się szukać. Niezależnie od tego, bardzo polecam, bardziej niż samo Californication.

4. Roman Polański

Cóż, ze wszystkich filmów dotykających perwersji które przeniknęły do kultury masowej, Polański jest autorem dwóch, i to obu dobrych – nie mogło więc go tu zabraknąć. Chodzi oczywiście o: „Bitter Moon” – Gorzkie Gody oraz „Wenus w futrze”.

5. Bruno Shulz

Pisarz krytyk i rysownik, poza słynnymi Sklepami Cynamonowymi, stworzył również zbiór grafik o fetyszystycznym i masochistycznym charakterze pod tytułem Xsięga Bałwochwalcza.

xsięga bałwochwalcza bruno schulzZa Wikipedią: „Głównym tematem rycin ze zbioru jest bałwochwalczy hołd, jaki mężczyzna – istota niższa, podrzędna, oddaje kobiecie – istocie wyższej, władczej. Centralną postacią prac jest kobieta (lub kobiety): pewna siebie, wyniosła, a przy tym piękna i niedostępna niczym bóstwo.

xsięga bałwochwalczaXięga, jak znaczna część całej twórczości plastycznej Schulza, jest przede wszystkim odbiciem erotycznych marzeń artysty. Atmosfera prac jest mroczna, dwuznaczna, aluzyjna. Kobieta mimo daleko posuniętej idealizacji jest bardzo zmysłowa, bywa wręcz perwersyjna, co podkreślają pozy, gesty, a nawet rekwizyty (np. bat trzymany w ręku).

Na jej tle mężczyzna, ulokowany z reguły u stóp, jest istotą ułomną, zdeformowaną, drobniejszą, skarlałą, całkowicie podporządkowaną i jakby wyczekującą rozkazów. Czasem proporcje wielkości są zachwiane w sposób drastyczny – grupa mężczyzn przypomina bardziej krasnale niż rzeczywistych ludzi. Na niektórych rycinach mężczyźni noszą wyraźne cechy zwierząt, np. psów łaszących się do nóg swych pań.”

Podejrzeć sobie najlepiej w grafikach google, a można nawet kupić koszulki z tymi dziełami.

6. Jerry Springer Show

Tego nie mogło tu zabraknąć. Na pewno jeden z najbardziej pojebanych programów telewizyjnych jakie w czasach współczesnych były emitowane w telewizji w świecie cywilizacji Zachodniej. Samo istnienie tego Talk – Show jest już oznaką upadku tej kultury (przynajmniej amerykańskiej). Zaproszeni goście (na przykład partnerka głównego gościa i jego kochanek, który jest transwestytą lubiącym przebierać się za zebrę – przykład zmyślony, ale generalnie to są tego typu przypadki) zazwyczaj wyzywają się nawzajem, często dochodzi do fizycznej przemocy (są tam na stałe zatrudnieni ochroniarze).

Bez względu jak nisko można oceniać ten program, nie da się zaprzeczyć, że jest on częścią kultury popularnej, był (jest?) emitowany w ogólnodostępnych stacjach telewizyjnych. I nie raz pojawiały się tematy fetyszowe  – często w wydaniu raczej ohydno-kiczowatym, ale odnotować trzeba 😉

Bitter Moon – Gorzkie Gody Polańskiego

Obejrzałem po raz drugi po latach. Dobry i mocny film. Sprawna reżyseria, dobry, oryginalny scenariusz i dobre aktorstwo. I wejście w tematykę perwersji – głębsze niż w 90% filmów które tematu dotykają. Fabuła jest autentyczna – w sensie takim, że nie składa się z posklejanych na siłę ogranych schematów, jak to często bywa  w Hollywood.

Perwersje przedstawione są jako mechanizm obronny pojawiający się w sytuacji wygasania namiętności w związku. W punkcie w którym zaczyna się wyczerpywać naturalna, pierwotna namiętność i fascynacja, pojawiają się fetysze, dominacja i uległość, jako sposoby na urozmaicenie, na podtrzymanie seksualnego przyciągania.

Potem stają się one jakby protezą faktycznego związku, kiedy namiętność wygasła już całkowicie, bohaterowie mimo wszystko utrzymują relację opartą już tylko na dominacji i poniżeniu jednej strony przez drugą. W końcu dominacja jako zemsta.

Dobrze przedstawiony jest cały proces przemiany relacji bohaterów. Nie ma w tym sztuczności, jaką często można spotkać w filmach dotyczących relacji damsko-męskich, a w szczególności takich gdzie pojawia się erotyka.

O czym ostatecznie mówi ten film? Dla mnie to w całości film o braku miłości. O tym, że namiętność nie jest tym samym co miłość. I dobrze pokazuje, że kiedy nie ma miłości, namiętność staje się dla człowieka największym transcendentalnym doświadczeniem w życiu. Być może jedynym które pozwala mu przekroczyć poczucie „ja”, poczuć się częścią czegoś większego niż on sam.  I kiedy zatraca się w nim, nie mając jednocześnie oparcia w uczuciach wyższych, może doprowadzić go upadku – stopniowego, lub gwałtownego.

A drugi aspekt braku miłości, to co się stało z Mimi, po tym, jak Oscar ją odtrącił. Ona twierdziła że nadal go kocha – i jest to tak przedstawione, że to jest przyczyną dla której pozwoliła się kompletnie zniszczyć. Mnie nasuwa się pytanie – czy można kogoś autentycznie obdarzyć miłością, jeśli się nie kocha samego siebie? Według mnie nie, i to co skłoniło ją by zostać w tej relacji, również nie było miłością.

Tak czy inaczej film wciąga i przedstawiając skrajne sytuacje wzbudza ciekawe pytania. Warto obejrzeć.